“Settembre”, G. D’Annunzio

Setèmbar, nemm. L'è tèmp da migrà.

Mô in tèra d’Abrüzz i mè pastûr

làsan i stalazz e vann vèrs ul mär:

vann giô a l’Adriàtich selvagg

che l’è verd ’me i pascul di munt.

Hann bevüü prufundamènt ai funt

alpèstar… che ul sagûr d’aqua natìa

al rèsti ni cör a cunfórt,

che ghe scóda la sed sü la via.

A g’hann ’na sgiuàza da nisciöra in män.

E vann par santee antìgh al piän,

squäsi ’me un silenziûs fiüm d’èrba,

süi pass di vecc pà.

O vus da chi par primm

al cugnóss ul tremulà du la marìna!

Mô lungh ul lituräl al camìna

ul gregg; ferma l’è l’äria.

Ul Su imbiûnda inscì la viva lana

che squäsi l’è mìa divèrsa da la sabia.

Sciaquii, calpestii, dulz rumûr.

Ah, parchè sun mìa mi, cunt i mè pastûr?