Quändu cünti i ur che segnan ul mumènt

e vedi ul dì sprufundaa nu la nócc scüra;

quändu vedi i to cavèi negar cun fir d’argènt

e la viuléta sfiurìva su la müra;

quändu i ram hinn sènza föi e frund

dópu vèss stai ripär par i besti dul mund;

quändu i verd piänt du l’estaa ligaa in cuvûni

a vegnan purtaa cun la bärba biänca süi casûni…

Alûra pènsi a la to beltà

e che änca ti in rüina te devat nà,

parché i róbb dulz e bèi, möran

män män che i ältar cresan e marüan.

            E nagótt al pô difènd dal tèmp ch’al và via

            a mèn che un fiö a te gh’het mìa,

            cun lü te sfidat ul so putér

            änca s’al ta pórta via dai to avér.