Sèmpar cära m’è staia questa sulitäria scima

e questa scesa, che da tänta pärt

du l’ültim urizûnt ul sguärd nascûnd.

Ma sedènd e miränd, sterminaa spazi

da là da quela, e infinii

silènzi, e prufûnda quiét

mi nul pensér m’imagini, dua par póch

ul cör al sa spavènta. E ’me ul vènt

a sinti sturmì tra quisti piänt, mi quell

infinii silènzi a questa vus

a vô a paragunà: e ma vegn in mènt l’etèrnu,

e i mórt stagiûn, e la presènt e viva,

e ul són da lee. Inscì tra questa

imensità s’anéga ul mè pensér:

e naufragà m’è dulz in questu mär.