tänti stèll nul blö

a brüsan e borlan giô;

pô… parchè la vólta dul ciel la lüsiss

 e la piäng fiss.

La turnäva ’na rundin al tecc:

l’hann mazaa: l’è finìa tra i spin:

l’ha g’avéva un insètt nul bècch:

la scena di so rundinìn.

Mô l’è là, ’me in crus, che la tènd

quel vèrman a quel ciel disatènt;

e la so niäva, nu l’umbrìa invän

la specia e la piiss sèmpar püsee piän.

Änca un óm al turnäva sü la so sträva:

l’hann mazaa:

l’ha dii: Perdûn; e gh’è restaa

ni öcc vèrt ’na vus: al purtäva

dô girumett in regall…

nu la vegia cà, hinn là a speciall,

a speciall invän:

lü fermu, stranii, al segna cui män

i girumett al ciel luntän.

E ti, da la scima di mund, Ciel

serèn, infinii, imurtäl,

oh! riempiss da ’na lacrima da stèll

quest’atim scür dul Mäl!

(Giovanni Pascoli)